Det har vore mykje skrive om innføringa av eit smøremåltid i Kinn-barnehagane, og sist ut var Ap-politikar og medlem i oppvekst- og kulturutvalet, Doris Christensen. Ho var tydeleg på at det ikkje bør vere noko problem å få dette til, trass i at dei tilsette i barnehagane har signalisert at viss dei skal få dette til, må det tilførast ressursar i form av auka bemanning.

Bemanning på minstenorma

I sitt lesarinnlegg skriv ho at barnehagen sine endra rutinar på grunn av smittevern og mangel på vikarar ikkje må blandast inn i arbeidet for å gjennomføre politiske vedtak.

– Kan ein skilje desse to tinga?

– Både prøveprosjekta med mat i barnehagane og tilbakemeldingane frå barnehagane kom før korona. Dei var klare på at ein treng meir bemanning for å få dette til. Så argumentet om at dette handlar om ein koronaproblematikk, stemmer ikkje. At det ikkje har vore måltid i barnehagane under korona på grunn av smittevern, er ei anna sak, svarar Christer Solheim og Reidar Knapstad i Utdanningsforbundet.

– Utgangspunktet var at dette var ei prøveordning som skulle evaluerast. Deretter skulle ein bestemme seg. Men det verkar ikkje som Christensen høyrer på evalueringa. Barnehagane er ikkje mot. Men dei seier at skal ein innføre dette, må det følge ressursar med.

– Men Christensen peikar på at bemanninga i barnehagane er innanfor lovverket?

– Bemanninga er på minstenorma, svarar Solheim.

– Det er berre nokre få timar per dag ein er innanfor. Det kom fram då ein kutta opningstida i barnehagane under førre koronanedstenging. Då kom det signal om tilbodet i barnehagane nærast blei betre, fordi ein hadde større bemanning gjennom heile dagen. No har ein maksimalt tre timar per dag der det er full bemanning. Så om Christensen meiner at alt er vel når ein følger norma, så følger ho ikkje godt med, supplerer Knapstad.

– Høyr på dei tilsette

– Er det slik at personalet i Kinn har problem med finne tid til noko ein andre stader i landet har implementert utan problem?

– Dei som har fått det godt til i andre kommunar har både kokk og mykje høgare kostpengar for å få det til. Men Christensen har rett i at det er barnehagar også i Kinn også som får det til med den bemanninga dei har, svarar Solheim.

– Så kva gjer det vanskeleg i Florø?

– Er det så vanskeleg, då? spør Knapstad retorisk, og held fram:

– Poenget er berre at ein treng litt ekstra ressursar for at det skal gå. Barnehagane seier ikkje nei til eit dagleg måltid. Men politikarane må høyre på kva dei seier. Høyrer Christensen på dei som står med skoa på?

Christensen skriv også i innlegget sitt at ho meiner deler av årsaka til at ein er motvillig til å innføre smørjemåltid er at personalet i barnehagane har behov for å «får fram kor travelt det er å jobbe i barnehage og muligens opplever dei tilsette at dei er nedprioriterte eller ikkje sette pris på».

– Trur de dei tilsette kjenner seg sett pris på etter Christensen sitt innlegg?

– Nei, kjem det kontant frå Knapstad.

– Igjen, høyrer ho på dei tilsette? At ho ikkje kan forstå at dette er noko problem, vitnar om ein tankegang som seier at «tar du den, så tar du den», meiner han.

– Ho skreiv vel òg at ein jobbar politisk med å få til betre pedagogtettleik. Men korleis gjer ho det? Ting står i ro i barnehagane. Pedagognorma har blitt betre, men elles har mykje stått i ro i mange år. Pedagogar har fire timar planleggingstid i veka, og den tida har stått på staden kvil i 50 år. Så kan ein argumentere med at når vi no har to pedagogar, har vi åtte timar til rådvelde. Men lova seier at ein skal ha desse timane. Så kor blir det arbeidet gjort?

Christensen slår fast at innføring av smøremåltid ikkje er eit problem, og at barnehagane klarar dette fint. Ho meiner tilsette og leiarar bør ta ein runde til og «sortere i argumenta sine». Slik det er i dag, betalar foreldra 150 kroner månaden til mjølk og frukt. Med eit dagleg smøremåltid er det forslag om ei dobling til 300 kroner månaden.

– Det er ikkje det at ein ikkje vil ha mat, men det medfører at nokon må bestille han og lage han til. Det tek ressursar, som ein må ta frå noko anna. Så då må ein spørje om mat skal prioriterast framfor andre ting, meiner Knapstad.

Les også

Kva vil dei folkevalde med barnehagane våre?

Les også

Det går ei grense, og den er vi no langt forbi i mange barnehagar