På ei umogleg lita brygge, på ei umogleg lita øy

Ei brygge i fjæresteinane er gjort om til scene, og på scena står musikarar som ein vanlegvis må til den urbane jungelen for å høyre.
Publisert
DEL

Fredagens konsert på Batalden Ishus baud på ei storhending i musikkverda. Bergens-bandet Forza er komne saman att, og dei valde å legge relanseringskonerten til Fanøy - av alle stader. Ei omfløymd øy langt utanfor allfarveg.

I 2010 fekk Forza ein pangstart med Urørt-finale og spelejobbar a la South by South West (USAs største musikkfestival). På vegen blei dei lei tryna på kvarandre. Og så blei det stille i fem år. 

I løpet av denne tida forsvann eine bandmedlemmet. Genseren og skoa hans blei funne ved båthamna i Sandviken. Eit hundretals personar leitte etter han i dagar og veker. Men den unge stemma var stilna, gitaren stum. 

Rudi Bakken og Babak Ziai.

Rudi Bakken og Babak Ziai. Foto:

- Alle gjekk rundt på kvar sin kant og håpte på ei gjenforeining, men ingen turde å spørre, seier Rudi Bakken på trekkspel. 

- Det er jo kjipt å få nei, seier vokalist Babak Ziai. 

Til slutt tok dei mot til seg. Namnet Forza betyr styrke, og også mot. Ein kan kanskje seie at det låg i musikken. 

Historia starta på eit asylmottak i Bergen i 2002. Ein gutegjeng laga trommer av alt dei kom over: gamle bildelar, metall og plast. Først laga dei rytmar berre for rytmanes del, så kom låtane. Musikken er ein miks av hip hop, funk, disko, folkemusikk, reggae og balkan - ein globetrotter-cocktail som tar kontroll over kroppen. Dans eller dø.

- Musikken bringer ting saman. Vi prøver å viske ut fordommar og grenser, seier dei. 

“One people, one choice. One power, one voice.” 

- Alle er frå denne verda, alle er familie. Forza er ikkje politiske, men vi har sterke meiningar. På konsertane våre prøver vi å smelte vekk skillet mellom band og publikum. 

Det klarer dei. Babak er på scena, av scena, han gir seg ikkje før han får feedback frå publikum. Viss ein skal komme med eit einaste ankepunkt mot fredagens konsert, må det vere at Forza som siste band på scena ikkje spelte lenge nok. Dei skulle spelt publikum av gårde til rutebåten. Då hadde det vore tidenes konsert.

Tid for sjølvi.

Tid for sjølvi. Foto:

Fanøy, fredag kveld. Det er som om naturen veit at den har audiovisuelt besøk frå den store verda. Store Batalden har tatt på seg (skodde)hatten. Ein bit tørr asfalt går i ein venstresving frå ferjekaia, forbi lokalbutikken og bort til det nyrestaurerte Ishuset som tradisjonelt blei brukt til å lagre is til fiskebåtane. Utanfor nausta ligg pionerjoller med firetaktar påhengsmotorar, ved flytebrygga ligg større cabincruiserar; ikkje alle har tatt rutebåten på konsert.

Konsertarenaen er eit naturleg amfi.

Konsertarenaen er eit naturleg amfi. Foto:

Arenaen er eit naturleg amfi. Det er folk nede på bryggekanten og på knausen ovanfor, ei herleg blanding av ullhuer og stråhattar. Det er laurdagskveld-jenter i blomsterblusar og friluftsfolk i fargekoordinert Gore-Tex. 

På bryggekanten står ein frontfigur i allvêrsjakke: Emilie Bjørnstad. 

Det er like før ho og bandet Shan skal på. Plutseleg frys ho fast med hovudet på skakke. Auga blir tomme for liv, berre skalet av ho er att. Den tette energien frå alle menneska som drikk øl og ventar på noko, slår sprekker, det er slik lyset slepp inn.

Kristiansand-baserte Shan føyer seg inn i ein lang tradisjon av sjelesøkande musikk. Dei er i det heile tatt ein ganske introvert gjeng: Marius Trøan Hansen på trommer, Ørjan Lægreid på bass, Øyvind Hovde på gitar og Fanøys “store son” og initiativtakar til bryggekonserten, Johan Jenssen Bakken, på keyboard. Dei flyr ikkje i ansiktet på nokon, men dei er heller ikkje sjenerte eller gjerrige på seg sjølv. 

Shan stiller med eigne låtar, tett lydbilde og vrengd lyd - med Emilie Bjørnstad sin klokkeklare, gåsehudframkallande vokal oppå. Av og til er ho Amy Winehouse, av og til Jim Morrison, men mest av alt seg sjølv.

- Eg går inn i meg sjølv for å hente fokus, seier ho til Firdaposten etter konserten. 

- Eg treng å gløyme meg sjølv litt, og publikum også. Ikkje fordi publikum ikkje er viktige, men fordi eg ikkje kan stå bak mikrofonen og tenke på kva folk synest. Det går ut over musikken og samspelet. 

Det er ho som skriv tekstane. Ho skriv om ting ho har reflektert over og vil sette ord på, men på ein slik måte at også andre kan eige orda. Mykje er for personleg til å gå i detalj om.

- Låten Confession er av det lettare slaget. Den handlar om barnsleg avstandsforelskelse. Det er jo litt morsomt kor ekstremt avstandsforelska ein kan vere i ein person som ein eigentleg ikkje kjenner i det heile tatt. 

“I can’t seem to find myself when you’re around. I can’t feel the ground.”

Confession er tittellåten på plata som kjem til hausten. 

Nærare fjæresteinane kan ein ikkje halde konsert.

Nærare fjæresteinane kan ein ikkje halde konsert. Foto:

Noko stort er på gang på Fanøy.

Det er andre gongen Johan Jenssen Bakken og Erling Karstensen arrangerer bryggekonsert, og dei lovar å sikte endå høgare neste år.

Det blir bryggekonsert neste år også. Skål for det!

Det blir bryggekonsert neste år også. Skål for det! Foto:

Bakken skryt av sambygdingane som tar i eit tak; her må Ragnhild Jenssen og Stein Olav Bakken nemnast, utan dei hadde det ikkje vore noko ishus å fylle med kultur. 

Han skryt av dei vakre kulissane. 

Men når sant skal seiast, er ikkje Fanøy åleine om verken dugnadskrefter eller natur. Det finst knapt ei bygd som ikkje steller i stand noko i løpet av sommaren. Musikken er oftast av det breie slaget, ikkje smal kvalitetsmusikk. Vi pressar han litt frampå. 

- Det har vel kanskje ein tendens til å bli fyllearrangementskultur, og det synest eg er dårleg kultur. Det har så mange verdiar å bringe kvalitetsmusikk ut i øyene, seier han. 

Artikkeltags