Strikkeinvasjonen

Strikking = vaksen.

Strikking = vaksen. Foto:

Artikkelen er over 3 år gammel
DEL

For eiga rekning

Vi må snakke om strikking. Det er overalt kor eg snur meg. I bokhyllene, rad etter rad. På daglegvarebutikken, ved sidan av sladreblada eg elskar mest. Og på Instagram sjølvsagt. Det formeleg flaumar over av Skappel-genserar og «kalinkarompere». Når Kalinka blir synonymt med barnetøy og ikkje fest og moro, då er det noko fundamentalt gale. Nokon må gå.

Før så var strikking noko som damer over 50 dreiv med, men no har det plutseleg blitt ein stuerein hobby for kvinner i 20-åra. Dei snakkar om flettestrikk, rundpinner og vrangstrikk. Eg òg blir vrang. For når eg ser meg rundt, så er ikkje denne strikkemanien avgrensa til ein og anna Skappel-genser. Det slår meg at dette er i ferd med å bli eit eige samfunn. Dei er overalt. Dei strikkar «like there’s no tomorrow» og stolte legg dei ut bilde av resultata. Dag etter dag, utan skam. Strikkeinvasjonen spreier seg som eld i tørt garn. Dei vil strikke og spreie det glade bodskap. Ikkje berre strikkar dei til seg, men til heile familien. Helst til katten og hunden også. Alt du har på deg skal kunne strikkast. Treng du ny veske? Ikkje fortvil – berre finn fram pinnar og garn og sett i gang.

Ikkje eingong laurdagskaféen får vere i fred. Den har no blitt bytta ut med det dei kallar «strikketreff». Eg får frysningar ... Når eg går på kafé, skal hovudingrediensane vere fabelaktig mat og drikke i glaset. Helst av typen med bobler. Vi skal snakke om typar menn, ikkje typar garn.

Men kvar kjem denne aversjonen mot strikking frå? For å nøste opp i det må vi fleire år tilbake i tid. Eg har aldri vore god i verken handarbeid eller sløyd. Ikkje har eg tolmod til det heller. På barneskulen klarte eg så vidt det var å svi inn namnet mitt på den skeive treplata eg så vidt klarte å skjære ut.

Når Kalinka blir synonymt med barnetøy og ikkje fest og moro, då er det noko fundamentalt gale

Eg stod nok langt bak i køen då dei kreative og finurlege evnene blei delt ut. Då eg på ungdomsskulen fekk toppkarakter på ei veske eg hadde laga, var det i grunn berre fordi eg lot venninna mi gjere mesteparten av jobben. Men ingen skal seie at eg ikkje har prøvd. På folkehøgskulen byrja eg, som alle andre, med hekling. Eg hekla nokre panneband og gav dei vekk som julegåver (gåver eg berre kan anta var kveldens høgdepunkt det året…). Men det blei med det. Eg kom, eg hekla, eg gav meg.

Er det min openberre mangel på talent som gjer at strikkehatet får så sterk grobotn? Er eg misunneleg? Misunneleg fordi eg alltid fell utanfor når det kjem til finurleg handarbeid? Vil eg inn i det gode selskap? Hjelp. Det kan då ikkje vere det?

Til jul i fjor fekk eg beskjed om at eg snart måtte byrje å samle på servise. Slik at det skulle bli enklare for tanter og onklar å kjøpe julegåver (vi veit alle at eg la til «onklar» for å vere grei. Det er tantene som fiksar). «Du er trass alt snart 29 år gammal», seier dei. Berre fordi eg nærmar meg 29, så må eg samle på servise? Noko så kjedeleg. Ja, må eg byrje med baking også no då? Det er vel vaksent? Eg bryr meg vel ikkje om korleis eg lagar ein nøttebunn. For all del, eg et den gjerne, men ellers er eg «all good». Eg er ikkje interessert i verken servise, strikking eller andre ting eg tydelegvis burde ha fått ein fascinasjon for etter å ha bikka ein viss alder.

Hadde du bede meg hoppe strikk, så hadde vi vore inne på noko. Men å faktisk strikke? Nei, det hoppar eg glatt over. Kanskje er det der det ligg. Eg set likheitsteikn mellom strikking og det å vere vaksen. Og vil eg eigentleg bli vaksen? Helst ikkje. I alle fall ikkje endå. Ein ting er i alle fall sikkert: ein 0,5 vil for meg alltid vere synonymt med ei pils, ikkje ein strikkepinne.

Artikkeltags