På si femte plate gjer eigentleg ikkje Petter Folkedal tinga så veldig forskjellig frå tidlegare. No veit ikkje eg om han har brukt lang tid på sine tidlegare innspelingar. Men her har han og bandet gått i studio og brukt tre dagar på å få alt på plass. Og det har dei sanneleg greidd.

Den største forskjellen frå tidlegare, er at han og bandet har skjegla litt til forbilda sine. Som til dømes Neil Young (”Rod’N’Reel”). Og Bob Dylan (”Outlaw”). Dei nemner og Tom Petty, George Harrison, Rolling Stones, Dinosaur Jr. og Lemonheads som inspirasjonskjelder. Alle artistar/band som kan høyrast spor av på plata.

I tillegg til det meritterte bandet, Frode Unneland (Savoy, Popium), Morten Skage (Sondre Lerche) og Kato Aadland (Sondre Lerche og superprodusent), får han hjelp frå Frank Hammersland på koring. Men det som tidvis verkeleg løftar plata er saksofonen til den amerikanske jazzkometen Jon Irabagon. På dei låtane der den blir brukt stig det heile opp til ein stad der Sergeant Petter ikkje har vore tidlegare.

No har etter kvart spora av countrymusikk som var til stades i musikken til Sergeant Petter forsvunne. Men om dette er streitare og meir tradisjonelt, sørgjer låtane og stemma til Folkedal for at det likevel blir genuint. Og lett gjenkjenneleg.

Ei glimrande plate.