På si andre plate tar Hereos & Zeros i mine øyre eit stort steg framover frå debuten ”Strange Constellations” frå 2007.

Gruppa som den gongen høyrdes ut som ein dårleg kopi av tidleg U2, køyrar denne gongen eit meir særeige løp.

Postpunkinfluensane er der framleis, men eg tykkjer låtane denne gongen er sterkare.

Med ei låt som ”Cipramillion”, med Anne Lise Frøkedal frå Harrys Gym som medvokalist, i spissen leverer dei denne gongen eit lydbilete som har i seg islett av Joy Division og Psychedelic Furs. Ein sjanger som utan over gjennomsnittet sterke låtar fell daudt til bakken.

Legg til at gruppa denne gongen verkar tryggare med si gitarbaserte rock, mindre kantete og ikkje så besett av å skulle bevise noko heile tida, gjer at dette er ei langt meir harmonisk og betre plate å lytte til.

Produsent er som på debuten Thomas Tofte (Locomotives, Odd Nordstoga, Marit Larsen) og han har vore med på å skru fram ei plate med stor variasjon, som når sitt høgdepunkt når gruppa roer det heile ned på ”Monochrome Rainbow”. I det som i denne samanhengen er noko så uvanleg som ein ballade, tett følgt av før nemnde ”Cipramillion” og avslutningslåta ”Via Satellites”.