– Mange av oss sa nei, men til slutt var vi så svoltne og svake at vi godtok det, fortel Fkadu, far til Simon (9)

Vi har intervjua Fkadu (29) på telefon i den italienske byen Bari, der han og Simon framleis bur i ein park.

– Vi lever no på pengestøtte som vi får frå Norge. Gud velsigne alle i Florø og Norge, som er eit priviligert land med hjartegode menneske, seier Fkadu.

Paranoid regjering

Han formidlar si historie til oss. Ei forteljing om eit krigsherja land, med tap av mange blant familie og venner og eit regime som knuser all politisk motstand.

Fkadu var på slutten av 1990-talet aktiv på høgt nivå i fotball og studerte i tre år på universitet.

– Alle studentane var mistenkte for å motarbeide regimet i hovudstaden Asmara. Dersom ei gruppe på 3-4 studentar snakka saman for lenge, så var det nok til å bli mistenkt for politisk motstand. Eg sat i fengsel i seks månader, slik mange andre også måtte. Etter det bestemte eg meg for å flykte frå landet, fortel Fkadu.

Han vart fødd i ein flyktningleir i Sudan i 1980. Familien rømde frå den fryktelege borgarkrigen i heimlandet nokre år tidlegare. Opp gjennom åra har han mista fleire søsken i ulike krigshandlingar.

Ny krig

I 1993 kom han tilbake til Eritrea og budde hos slektningar til resten av familien var tilbake i 1995. Tre år seinare braut krigshelvetet laus igjen med grensekampar mot nabolandet Etiopia.

– År 2000 var det verste og beste året i livet mitt. Det beste fordi Simon vart fødd i august i Asmara. Det verste fordi eg mista to brør og ei søster i krigen, minnest Fkadu.

I oktober 2003 var siste gongen Fkadu har hatt kontakt med mor til Simon, Sewit. Livet var kaotisk og vanskeleg, men det var då tok han avgjerda om at framtida til Simon skulle bli førsteprioritet i livet.

Kvar einaste dag

– Eg skal stå ved Simon si side så lenge hjartet slår. Uansett kor lang tid det tek, så skal eg arbeide for å sikre ei god framtid for han. Kvar einaste dag er ein kamp for Simon, understrekar Fkadu.

– Har du kontakt med mor til Simon?

– Ja, eg veit at ho lever og at ho er flyktning i eit anna land, hevdar han.

Ho var også student i Asmara før dei valde å rømme frå kaoset i Eritrea.

Flukta gjekk til fots tre dagar til Sudan og vidare i 21 dagar gjennom ørkenen til Tripoli i Libya. Det var dramatiske døgn med fare for eige liv. Så byrja ventinga på båtskyss over Middelhavet. På andre forsøk kom Fkadu og Simon seg til Italia med ein skral farkost med 55 menneske ombord. To menneske døydde under overfarten.

Filte fingertuppane

Ettar at italienske myndigheiter hadde tvinga fram eit fingeravtrykk som bevis på Italia som førsteinstans i ein asylprosess, vart dei to internerte i ein lukka leir i Bari i to månader. Til slutt hamna dei på gatene i Roma, før dei med hjelp av pengar frå eritreiske venner greidde å komme seg til Oslo via Stockholm.

– Eg har aldri søkt om asyl i Italia, påstår han.

– Var det i Norge du filte fingertuppane for å skjule fingeravtrykka dine?

– Ja, eg gjorde det for å unngå å komme tilbake til Italia, vedgår han.

Opplevde norsk u-hjelp

– Kvifor ville du til Norge?

– Fordi eg hadde eit veldig positivt bilete av Norge inne i hovudet mitt etter åra som flyktningbarn i Sudan. På 1980-90-talet opplevde vi kor godt hjartelag Norge har for flyktningane i verda. Seinare i livet opplevde eg at fotball-laget mitt fekk støtte frå ein norsk familie som var frivillige hjelpearbeidarar i Eritrea, fortel han.

Han opplever at Simon kvar dag drøymer om å få komme tilbake til skuleklassen og vennene i Florø.

– Livet er ikkje rettferdig. I alle fall ikkje for Simon, avsluttar han.